این ترانه ی همای دیشب حال و هوای دیگری به من داد؛
زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟ ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟
تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟ من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟
آتش دوزخ اگر قصد ِ تو و ما بکند تو که خشکی چه به من/من که تر هستم به تو چه؟
+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم تیر 1388ساعت 10:57 ---
|